Once upon a time, there was a small pond in a forest. A crane lived near this pond. This crane ate fish, frogs and crabs as it could from the pond and lived happily. Therefore, the crane did not have to wander anywhere in search of food. The crane lived there happily for many years.
முன்னொரு காலத்தில், ஒரு காட்டில், ஒரு சிறிய குளம் இருந்தது. அந்தக்குளம், மீன்கள், நண்டுகள், தவளைகள் ஆகியவற்றால் நிறைந்திருந்தது. இந்தக்குளத்தின் அருகே ஒரு கொக்கும் வசித்து வந்தது. அந்தக்குளத்திலிருந்த மீன்களையும் தவளைகளையும் நண்டுகளையும் கொக்கு பிடித்து சாப்பிட்டு சந்தோஷமாக இருந்தது. எனவே, உணவு தேடி கொக்கிற்கு எங்கும் அலைய வேண்டிய தேவை இருக்கவில்லை. கொக்கும் அங்கே பல வருடங்கள் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தது.
പണ്ട് പണ്ടൊരു കാലത്ത്, ഒരു കാട്ടിൽ, ഒരു ചെറിയ കുളം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ കുളം നിറയെ മത്സ്യങ്ങളും, ഞണ്ടുകളും, തവളകളും ആയിരുന്നു. ഈ കുളത്തിനടുത്ത് ഒരു കൊക്കും താമസിച്ചിരുന്നു. കുളത്തിലെ മത്സ്യങ്ങളെയും തവളകളെയും ഞണ്ടുകളെയും കഴിയുന്നത്ര തിന്നു ആ കൊക്ക് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ഭക്ഷണം തേടി കൊക്കിന് എവിടെയും അലയേണ്ടി വന്നില്ല. കൊക്ക് അവിടെ വർഷങ്ങളോളം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.
1
All other lives living in the pond, worried by this, thought about how to escape from the clutches of this crane. They expressed many different opinions. Finally, they decided that no one would go near the crane and that if they saw the crane, they would warn others to run away from that place.
இதனால் கவலைப்பட்ட எல்லா குளத்தில் வாழும் உயிரினங்களும், இந்த கொக்கின் பிடியிலிருந்து எப்படி தப்பிப்பது என்று சிந்தித்தன. பல பலவிதமான கருத்துக்களை சொன்னன. இறுதியாக யாரும் கொக்கின் அருகே செல்வதில்லை எனவும் கொக்கை கண்டால் எல்லோருக்கும் எச்சரித்துவிட்டு அந்த இடத்தைவிட்டு ஓடிப்போய் விடுவதென்றும் தீர்மானம் எடுத்தன.
കുളത്തിൽ വസിക്കുന്ന എല്ലാ ജീവികളും ഇതിൽ ആശങ്കാകുലരായി, ഈ കൊക്കിന്റെ പിടിയിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടാമെന്ന് ചിന്തിച്ചു. നിരവധി വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിച്ചു. ഒടുവിൽ, ആരും കൊക്കിനടുത്തേക്ക് പോകരുതെന്നും, കൊക്കിനെ കണ്ടാൽ എല്ലാവരെയും മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി പ്രദേശം വിട്ട് ഓടിപ്പോകണമെന്നും എല്ലാവരും തീരുമാനിച്ചു.
2
Over time, the crane began to feel weak because it could not find much food. It would starve to death if this continued, so it devised a plan.
காலப்போக்கில் உணவு எதுவும் பெரிதாக கிடைக்காமல் கொக்கும் இளைத்துபோகத்தொடங்கிவிட்டது. இது தொடர்ந்தால் தான் பட்டினி கிடந்து இறந்து போகவேண்டி வரும் என்று கொக்கு ஒரு திட்டம் போட்டது.
കാലക്രമേണ, അധികം ഭക്ഷണം ലഭ്യമല്ലാതായതോടെ കൊക്ക് ദുർബലമാകാൻ തുടങ്ങി. ഇത് തുടർന്നാൽ താൻ പട്ടിണി കിടന്ന് മരിക്കുമെന്ന് കൊക്കിന് മനസിലായി.
3
‘I can’t catch anything from the pond like I used to. How long will I starve like this? I have to find some way.’ said the crane to himself.
‘எனக்கு முன்பு போல் குளத்திலிருந்து எதையும் பிடிக்க முடியவில்லை. எவ்வளவு நாள் தான் நான் இப்படி பட்டினி கிடப்பேன்? நான் ஏதாவது ஒரு வழியைக்கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.’ என்று கொக்கு தனக்குள் பேசிக்கொண்டது.
‘എനിക്ക് പഴയതുപോലെ കുളത്തിൽ നിന്ന് ഒന്നും പിടിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. എത്ര നേരം ഞാൻ ഇങ്ങനെ പട്ടിണി കിടക്കും? എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും വഴി കണ്ടെത്തണം.’ എന്ന് കൊക്ക് സ്വയം പറഞ്ഞു.
4
Finally, the crane found a way to escape from hunger. Accordingly, the crane stood on one side of the pond, said nothing to anyone, and pretended to be sad. It stopped trying to catch even the fish that accidentally came closer.
இறுதியாக, பசியிலிருந்து தப்பிக்க கொக்கு ஒரு வழியைக்கண்டுபிடித்தது. அதன்படி, கொக்கு குளத்தின் ஒரு பக்கத்தில் நின்று, யாரிடமும் எதுவும் சொல்லாமல், சோகமாக இருப்பது போல் நடித்தது. தற்செயலாக தன் அருகில் வந்த மீனைக்கூடப்பிடிக்கும் முயற்சியை அது நிறுத்தியது.
ഒടുവിൽ, വിശപ്പിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ കൊക്ക് ഒരു വഴി കണ്ടെത്തി. അതനുസരിച്ച്, ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ, ദുഃഖിതനാണെന്ന് നടിച്ചുകൊണ്ട് കൊക്ക് കുളത്തിന്റെ ഒരു വശത്ത് നിന്നു. അബദ്ധത്തിൽ അടുത്ത് വന്ന ഒരു മത്സ്യത്തെ പോലും പിടിക്കാനുള്ള ശ്രമം കൊക്ക് നടത്തിയില്ല.
5
The fish and others in the pond noticed the crane’s distressed stance. But even though the crane stood there for a whole day, no one asked him anything because of fear.
குளத்தில் இருந்த மீன்களும் மற்ற உயிரினங்களும் கொக்கின் பதட்டமான நிலையைக்கவனித்தன. ஆனால் கொக்கு ஒரு நாள் முழுவதும் அங்கேயே நின்றாலும், பயத்தின் காரணமாக யாரும் அதனிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை.
കുളത്തിലെ മത്സ്യങ്ങളും മറ്റ് ജീവികളും കൊക്കിന്റെ വിഷമകരമായ നിലപാട് ശ്രദ്ധിച്ചു. പക്ഷേ, ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ കൊക്ക് അവിടെ നിന്നിട്ടും, ഭയം കാരണം ആരും കൊക്കിനോട് ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
6
The next day, too, the crane continued to stand like that. Seeing this, the fish, frogs, and crabs looked at each other. No one had ever seen the crane so sad before. The crane did not try to catch anyone.
மறுநாளும் கொக்கு அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தது. இதைப்பார்த்ததும், மீன்களும், தவளைகளும் மற்றும் நண்டுகளும் ஒன்றையொன்று முகம் பார்த்துக்கொண்டன. இவ்வளவு சோகமாக கொக்கை இதற்கு முன்பு யாரும் பார்த்ததில்லை. மேலும், கொக்கு யாரையும் பிடிக்கவும் முயற்சிக்கவில்லை.
പിറ്റേന്നും കൊക്ക് അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു. ഇത് കണ്ട മത്സ്യങ്ങളും തവളകളും ഞണ്ടുകളും പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി. ഇത്രയും ദുഃഖിതനായി ആരും കൊക്കിനെ മുമ്പ് കണ്ടിട്ടില്ല. മാത്രമല്ല, ആരെയും പിടിക്കാൻ കൊക്ക് ശ്രെമിക്കുന്നില്ല.
7
No matter how much they thought, they could not find an answer. Seeing that the crane had not moved for two days, all the lake lives became more curious.
எவ்வளவு யோசித்தும் அவர்களால் பதில் கிடைக்கவில்லை. இரண்டு நாட்களாக கொக்கு அசையாமல் இருந்தது கண்ட எல்லா ஏரி வாழ் உயிரினங்களுக்கும் ஆர்வம் அதிகரித்தது.
എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും അവർക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. രണ്ട് ദിവസമായി കൊക്ക് അനങ്ങാത്തത് കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാ തടാക ജീവികൾക്കും കൗതുകം തോന്നി.
8
Finally, they decided to ask the crane directly about the reason for its sadness. They slowly and carefully approached the crane.
இறுதியாக, அவை கொக்கினிடம் அதன் சோகத்திற்கான காரணத்தை நேரடியாகக்கேட்க முடிவு செய்தன. அவை மெதுவாகவும் கவனமாகவும் கொக்கினை நெருங்கின.
ഒടുവിൽ, കൊക്കിനോട് അതിന്റെ സങ്കടത്തിന്റെ കാരണം നേരിട്ട് ചോദിക്കാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു. അവർ പതുക്കെ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം കൊക്കിനെ അടുത്തെത്തി.
9
Then a fish asked the crane: “What’s wrong crane? Why are you so worried? It’s been two days since you started standing like this.”
பின்னர் ஒரு மீன் கொக்கைக்கேட்டது: “என்ன ஆச்சு, கொக்கு? ஏன் இவ்வளவு கவலைப்படுகிறாய்? நீ இப்படி நிற்க ஆரம்பித்து இரண்டு நாட்கள் ஆகின்றன.”
അപ്പോള് ഒരു മത്സ്യം കൊക്കിനോട് ചോദിച്ചു: “എന്താ പറ്റിയത് കൊക്കെ? എന്തിനാണ് നീ ഇത്ര വിഷമിക്കുന്നത്? നീ ഇങ്ങനെ നില്ക്കാന് തുടങ്ങിയിട്ട് രണ്ട് ദിവസമായി.”
10
But the crane did not seem to hear it. Its head was bowed, and it did not move.
ஆனால் கொக்கு அதைக்கேட்டது போல் காட்டவில்லை. அதன் தலை குனிந்து அசையாமல் இருந்தது.
പക്ഷേ, കൊക്ക് അത് കേൾക്കാത്തതായി നിന്നു. തല കുനിച്ച് അനങ്ങാതെ കിടന്നു.
11
“We’ve never seen you so sad. That’s why we all want to know the reason for your sadness.” said one of the frog in the group.
“நாங்கள் இதற்கு முன்பு உன்னை இவ்வளவு சோகமாகப்பார்த்ததில்லை. அதனால்தான் நாம் அனைவரும் உனது சோகத்திற்கான காரணத்தை அறிய விரும்புகிறோம்,” என்று குழுவில் இருந்த தவளைகளில் ஒன்று கூறியது.
“ഇത്രയും ദുഃഖിതയായി നിന്നെ ഇതിനു മുൻപ് ഞങ്ങൾ കണ്ടിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് നിന്റെ ദുഃഖത്തിന്റെ കാരണം അറിയാൻ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്,” കൂട്ടത്തിലെ ഒരു തവള പറഞ്ഞു.
12
At this time, the crane slowly raised its head and said to them: “Oh! I heard some news. Since hearing it, I have been unable to bear the sadness.”
இந்த நேரத்தில், கொக்கு மெதுவாக தலையை மேலே உயர்த்தி பார்த்து அவைகளிடம் கூறியது: “ஓ! நான் ஒரு செய்தியைக்கேள்விப்பட்டேன். அதைக்கேட்டதிலிருந்து, எனக்கு சோகத்தை தாங்கமுடியவில்லை.”
ഈ സമയത്ത്, കൊക്ക് പതുക്കെ തലയുയർത്തി അവരോട് പറഞ്ഞു: “ഓ! ഞാൻ ഒരു വാർത്ത കേട്ടു. അത് കേട്ടതുമുതൽ എനിക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.”
13
The lives in the pond became more curious when they heard what the crane said.
கொக்கு சொன்னதைக்கேட்டதும் குளத்தில் இருந்த உயிரினங்கள் அதிக ஆர்வமாகின.
കൊക്ക് പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ കുളത്തിലെ ജീവികൾ കൂടുതൽ ജിജ്ഞാസുക്കളായി.
14
“You heard the news? What news is that? Tell us crane!” A crab there asked.
“நீ செய்தி கேட்டாயா? என்ன செய்தி அது? சொல்லு கொக்கே!” அங்கிருந்த ஒரு நண்டு கேட்டது.
“നീ വാർത്ത കേട്ടോ? എന്ത് വാർത്തയാണ് അത്? പറയൂ കൊക്കെ!” അവിടെയുള്ള ഒരു ഞണ്ട് ചോദിച്ചു.
15
“I don’t want to upset you anymore by saying that,” replied the crane.
“அதைச்சொல்லி உங்கள் எல்லோரையும் வருத்தப்படுத்த நான் விரும்பவில்லை.” என்று கொக்கு பதிலளித்தது.
“അതു പറഞ്ഞു നിങ്ങളെകൂടി വിഷമിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.” കൊക്ക് മറുപടി പറഞ്ഞു.
16
“Tell us whatever news you have. We are ready to hear it.” The lives in the pond said in unison.
“என்ன செய்தியானாலும் சொல்லுங்கள். நாங்கள் அதைக்கேட்கத்தயாராக இருக்கிறோம்.” குளத்தில் இருந்த உயிரினங்கள் ஒரே குரலில் சொன்னன.
“എന്തു വാർത്തയുണ്ടെങ്കിലും ഞങ്ങളോട് പറയൂ. ഞങ്ങൾ അത് കേൾക്കാൻ തയ്യാറാണ്.” കുളത്തിലെ ജീവികൾ ഒരേ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
17
Then the crane said to them, “a few days ago, I was flying over the village near our pond. Then I heard two people in the village talking to each other. They are going to fill this pond and turn it into a field. I felt very sad since I heard that.”
அப்போது கொக்கு அவர்களிடம், “சில நாட்களுக்கு முன்பு, நான் எங்கள் குளத்திற்கு அருகிலுள்ள கிராமத்தின் மீது பறந்து கொண்டிருந்தேன். அப்போது கிராமத்தில் இரண்டு பேர் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்வதைக்கேட்டேன். அவர்கள் இந்தக்குளத்தை நிரப்பி அதை ஒரு வயலாக மாற்றப்போகிறார்கள். அதைக்கேட்டதிலிருந்து நான் மிகவும் சோகமாக உணர்ந்தேன்.” என்று சொன்னது.
അപ്പോൾ കൊക്ക് അവരോട് പറഞ്ഞു, “കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്, ഞാൻ ഞങ്ങളുടെ കുളത്തിനടുത്തുള്ള ഗ്രാമത്തിന് മുകളിലൂടെ പറക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഗ്രാമത്തിലെ രണ്ട് ആളുകൾ പരസ്പരം സംസാരിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു. അവർ ഈ കുളം മുറിച്ച് ഒരു വയലാക്കി മാറ്റാൻ പോകുന്നു. അത് കേട്ടപ്പോൾ മുതൽ എനിക്ക് വളരെ സങ്കടം തോന്നി.”
18
All lives in the pond were shocked by the crane’s answer. They stood there in fear, not knowing what to say.
குளத்தில் இருந்த அனைத்து உயிர்களும் கொக்கின் பதிலைக்கேட்டு அதிர்ச்சியடைந்தன. என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் பயந்து அங்கேயே நின்றன.
കൊക്കിന്റെ ഉത്തരം കേട്ട് കുളത്തിലെ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും ഞെട്ടിപ്പോയി. എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയാതെ അവർ ഭയന്ന് അവിടെ നിന്നു.
19
The crane continued saying, “If that happens, I will not see fish, crabs or frogs in this pond. I will have to go to another pond. Since I have wings, I can fly. But you cannot fly like me. What will you do? This is the reason for my sadness.”
கொக்கு தொடர்ந்து சொன்னது, “அப்படி நடந்தால், இந்தக்குளத்தில் மீன், நண்டு அல்லது தவளைகளைப்பார்க்க மாட்டேன். நான் வேறொரு குளத்திற்குச்செல்ல வேண்டியிருக்கும். எனக்கு இறக்கைகள் இருப்பதால், என்னால் பறக்க முடியும். ஆனால் நீங்கள் என்னைப்போல பறக்க முடியாது. நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்? இதுதான் என் சோகத்திற்குக்காரணம்.”
കൊക്ക് തുടർന്നു പറഞ്ഞു, “അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ, ഈ കുളത്തിൽ മത്സ്യത്തെയോ, ഞണ്ടുകളെയോ, തവളകളെയോ ഞാൻ കാണില്ല. എനിക്ക് മറ്റൊരു കുളത്തിലേക്ക് പോകേണ്ടിവരും. എനിക്ക് ചിറകുകളുള്ളതിനാൽ, എനിക്ക് പറക്കാൻ കഴിയും. പക്ഷേ നിങ്ങൾക്ക് എന്നെപ്പോലെ പറക്കാൻ കഴിയില്ല. നിങ്ങൾ എന്തു ചെയ്യും? ഇതാണ് എന്റെ സങ്കടത്തിന് കാരണം.”
20
Then they all asked the crane: “We also need to escape from here. Is there any way out?”
பின்னர் அவை யாவும் கொக்குவிடம் கேட்டன: “நாமும் இங்கிருந்து தப்பிக்க வேண்டும். வெளியே போக ஏதாவது வழி இருக்கிறதா?”
പിന്നെ എല്ലാവരും കൊക്കിനോട് ചോദിച്ചു: “ഞങ്ങൾക്കും ഇവിടെ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടണം. പുറത്ത് പോകുന്നതിന് എന്തെങ്കിലും വഴിയുണ്ടോ?”
21
Hearing this, the crane said: “There is a way. Anyway, I have decided to go to a large pond far away. If you need me, I can take you with me.”
இதைக்கேட்ட கொக்கு, “அதற்கு ஒரு வழியுண்டு. எப்படியும் தொலைவில் உள்ள ஒரு பெரிய குளத்திற்குச்செல்ல முடிவு எடுத்துவிட்டேன். உங்களுக்கு தேவை இருந்தால், உங்களை என்னுடன் அழைத்துச்செல்ல முடியும்.” என்றது.
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ കൊക്ക് പറഞ്ഞു, “ഒരു വഴിയുണ്ട്. എന്തായാലും, ഞാൻ വളരെ ദൂരെയുള്ള ഒരു വലിയ കുളത്തിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. ആ വലിയ കുളത്തിലേക്ക് വരുവാൻ താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ നിങ്ങളെ എന്നോടൊപ്പം കൊണ്ടുപോകാം.”
22
Hearing this, the lives in the pond began to clamour: “Save us too. Take us with you too.”
இதைக்கேட்டதும், குளத்தில் இருந்த உயிர்கள், “எங்களையும் காப்பாற்றுங்கள். எங்களையும் உங்களுடன் அழைத்துச்செல்லுங்கள்.” என்று கத்த ஆரம்பித்தன.
ഇതു കേട്ടപ്പോൾ കുളത്തിലെ ജീവികൾ വിളിച്ചുപറയാൻ തുടങ്ങി: “ഞങ്ങളെയും രക്ഷിക്കൂ. ഞങ്ങളേയും നിങ്ങളോടൊപ്പം കൊണ്ടുപോകൂ.”
23
Realising that all the lives had fallen for his trick, the crane said to them: “Of course, I will take you with me to the big pond. But look, I am very old. I cannot take all of you to the big pond together. I will take a few each day. In any case, the villagers will take a few days to fill the pond. Before that, I will take all of you to the big pond.”
எல்லா ஜீவிகளும் தனது தந்திரத்தில் விழுந்துவிட்டதை உணர்ந்த கொக்கு அவர்களிடம், “நிச்சயமாக, நான் உங்களை என்னுடன் பெரிய குளத்திற்கு அழைத்துச்செல்வேன். ஆனால், பாருங்கள், நான் மிகவும் வயதானவன். உங்கள் அனைவரையும் ஒன்றாக பெரிய குளத்திற்கு அழைத்துச்செல்ல முடியாது. நான் ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு சிலரை அழைத்துச்செல்வேன். எப்படியிருந்தாலும், கிராமவாசிகள் குளத்தை நிரப்ப சில நாட்கள் ஆகும். அதற்கு முன், உங்கள் அனைவரையும் பெரிய குளத்திற்கு அழைத்துச்சென்றுவிடுவேன்” என்றது.
എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും തന്റെ തന്ത്രത്തിൽ വീണു എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ കൊക്ക് അവരോട് പറഞ്ഞു: “തീർച്ചയായും, ഞാൻ നിങ്ങളെ എന്നോടൊപ്പം വലിയ കുളത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാം. പക്ഷേ, നോക്കൂ, എനിക്ക് വളരെ പ്രായമായി. നിങ്ങളെയെല്ലാം ഒരുമിച്ച് വലിയ കുളത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. ഞാൻ എല്ലാ ദിവസവും കുറച്ച് പേരെ വെച്ച് കൊണ്ടുപോകാം. എന്തായാലും, ഗ്രാമവാസികൾക്ക് കുളം നിറയ്ക്കാൻ കുറച്ച് ദിവസമെടുക്കും. അതിനുമുമ്പ്, ഞാൻ നിങ്ങളെയെല്ലാം വലിയ കുളത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാം.”
24
Hearing this, the lives in the pond were pleased. They ultimately agreed with Crane’s opinion. The very next day, the crane started leaving the pond with some fish.
இதைக்கேட்டதும் குளத்தில் இருந்த உயிரினங்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தன. அவர்கள் கொக்கின் கருத்தை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டன. மறுநாளிலிருந்து, அந்தக்கொக்கு சில மீன்களுடன் குளத்திலிருந்து வெளியேறத்தொடங்கியது.
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ കുളത്തിലെ ജീവികൾ വളരെ സന്തോഷിച്ചു. കൊക്കിന്റെ അഭിപ്രായത്തോട് അവർ പൂർണ്ണമായും യോജിച്ചു. അടുത്ത ദിവസം മുതൽ, കൊക്ക് കുറച്ച് മത്സ്യങ്ങളുമായി കുളത്തിൽ നിന്ന് പോകാൻ തുടങ്ങി.
25
The crane’s trick now worked well. It tricked the fish into taking them out of the pond and eating them. Days passed like that. The number of fish in the pond also started to decrease.
கொக்கின் தந்திரம் இப்பொழுது நன்றாக வேலை செய்தது. மீன்களை ஏமாற்றி குளத்திலிருந்து எடுத்துச்சென்று தனக்கு உணவாக்கிக்கொண்டது. அப்படியே நாட்கள் கடந்தன. குளத்தில் மீன்களின் எண்ணிக்கையும் குறைய ஆரம்பித்தது.
കൊക്കിന്റെ തന്ത്രം ഇപ്പോൾ നന്നായി പ്രവർത്തിച്ചു. കൊക്ക് മത്സ്യങ്ങളെ കബളിപ്പിച്ച് അവയെ കുളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുത്ത് ഭക്ഷണമായി കഴിച്ചു. ദിവസങ്ങൾ അങ്ങനെ കടന്നുപോയി. കുളത്തിലെ മത്സ്യങ്ങളുടെ എണ്ണവും കുറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
26
In this same pond lived a clever crab. It saw the crane coming every day and taking away the fish. It also somehow wanted to escape from this pond.
இதே குளத்தில் ஒரு புத்திசாலி நண்டு வசித்து வந்தது. அது தினமும் கொக்கு வந்து மீன்களை எடுத்துச்செல்வதைப்பார்த்தது. அதுவும் எப்படியாவது இந்தக்குளத்திலிருந்து தப்பிக்க விரும்பியது.
ഇതേ കുളത്തിൽ ഒരു ബുദ്ധിമാനായ ഞണ്ട് താമസിച്ചിരുന്നു. എല്ലാ ദിവസവും കൊക്ക് വന്ന് മത്സ്യങ്ങളെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് അത് കണ്ടു. എങ്ങനെയെങ്കിലും ഈ കുളത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഞണ്ട് ആഗ്രഹിച്ചു.
27
Then one day, the crab asked the crane who had come to the pond to take the fish away. “Crane, I also want to escape from here. You always take the fish away. Can you take me away instead?”
பின்னர் ஒரு நாள், மீனை எடுத்துச்செல்ல குளத்திற்கு வந்த கொக்குவிடம் நண்டு கேட்டது. “கொக்கு, நானும் இங்கிருந்து தப்பிக்க விரும்புகிறேன். நீ எப்போதும் மீனை எடுத்துச்செல்கிறாய். அதற்கு பதிலாக என்னை எடுத்துச்செல்ல முடியுமா?”
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം, മത്സ്യത്തെ കൊണ്ടുപോകാൻ കുളത്തിലേക്ക് വന്ന കൊക്കിനോട് ഞണ്ട് ചോദിച്ചു: “കൊക്കെ, എനിക്കും ഇവിടെ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടണം. നീ എപ്പോഴും മത്സ്യത്തെയാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത്. പകരം എന്നെ കൊണ്ടുപോകാമോ?”
28
The crane was happy to hear this: ‘No matter what. I’m tired of eating fish too. Let’s eat something else today. Anyway, let’s take the crab today.’
இதைக்கேட்டதும் கொக்கு மகிழ்ச்சியடைந்தது: ‘எதுவாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை. எனக்கும் மீன் சாப்பிட்டு சோர்வாக இருக்கிறது. இன்று வேறு ஏதாவது சாப்பிடலாம். எப்படியிருந்தாலும், இன்று நண்டை எடுத்துக்கொள்வோம்,’ என்றது.
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ കൊക്ക് സന്തോഷിച്ചു: ‘എന്തായാലും കുഴപ്പമില്ല. എനിക്കും മീൻ തിന്ന് മടുത്തു. ഇന്ന് നമുക്ക് വേറെ എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാം. എന്തായാലും, ഇന്ന് നമുക്ക് ഞണ്ടിനെ എടുക്കാം.’
29
Thinking this too, the crane said to the crab: “Of course, I will take you today.”
இதையும் யோசித்துக்கொண்டே, கொக்கு நண்டிடம் சொன்னது: “நிச்சயமாக, இன்று நான் உன்னை அழைத்துச்செல்கிறேன்.”
ഇതും ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് കൊക്ക് ഞണ്ടിനോട് പറഞ്ഞു: “തീർച്ചയായും, ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെ കൊണ്ടുപോകാം.”
30
The crab was very happy to hear this. “Let’s go now,” said the crane. The crane scooped up the crab with its long beak and began to fly. As it flew with, the crab was thinking about the big pond he was about to reach and about his friends in the pond who had safely arrived there.
இதைக்கேட்டதும் நண்டு மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தது. “இப்போது போகலாம்,” என்று கொக்கு சொன்னது. கொக்கு அதன் நீண்ட அலகால் நண்டை எடுத்துக்கொண்டு பறக்கத்தொடங்கியது. அது பறந்து செல்லும்போது, நண்டு தான் போய்ச்சேரவிருக்கும் பெரிய குளத்தைப்பற்றியும், அங்கு பாதுகாப்பாக போய்ச்சேர்ந்த தனது நண்பர்களைப்பற்றியும் யோசித்துக்கொண்டிருந்தது.
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ ഞണ്ടിന് വളരെ സന്തോഷമായി. “ഇപ്പോൾ പോകാം,” കൊക്ക് പറഞ്ഞു. കൊക്ക് അതിന്റെ നീണ്ട കൊക്ക് ഉപയോഗിച്ച് ഞണ്ടിനെ കോരിയെടുത്ത് പറക്കാൻ തുടങ്ങി. പറക്കുന്നതിനിടയിൽ, ഞണ്ട് താൻ എത്താൻ പോകുന്ന വലിയ കുളത്തെക്കുറിച്ചും സുരക്ഷിതമായി അവിടെ എത്തിയ കുളത്തിലെ തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെക്കുറിച്ചും ചിന്തിച്ചു.
31
But even after flying for a while, the crab could not see the pond anywhere nearby. Moreover, it could only see a few rocks in the distance.
ஆனால், சிறிது நேரம் பறந்த பிறகும், நண்டுக்கு அருகில் எங்கும் குளத்தைக்காண முடியவில்லை. மேலும் தூரத்தில் ஒரு சில பாறைகள் மட்டுமே தெரிந்தன.
പക്ഷേ, കുറച്ചു നേരം പറന്നിട്ടും, ഞണ്ടിന് അതിനടുത്തെങ്ങും കുളം കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മാത്രമല്ല, അകലെയുള്ള കുറച്ച് പാറകൾ മാത്രമേ അതിന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.
32
“What is this crane? Shouldn’t we go to the pond? Why did we come here?” crab questioned.
“இது என்ன கொக்கு? நாம் குளத்துக்குப்போகக்கூடாதா? நாம் ஏன் இங்க வந்தோம்?” என்று நண்டு கேட்டது.
“ഇതെന്താണ് കൊക്കെ? നമ്മൾ കുളത്തിൽ പോകേണ്ടതല്ലേ? നമ്മൾ എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്?” എന്ന് ഞണ്ട് ചോദിച്ചു.
33
Then the crane laughed and said to the crab, “What fools you and your other friends in the pond are. I lied and said I was going to drain the pond. I brought you here to be eaten, just like your other friends.”
பிறகு கொக்கு சிரித்துக்கொண்டே நண்டைப்பார்த்து, “நீயும் குளத்தில் இருக்கும் உன் மற்ற நண்பர்களும் என்ன முட்டாள்கள். நான் குளத்தை வடிகட்டப்போகிறேன் என்று பொய் சொன்னேன். உன் மற்ற நண்பர்களைப்போலவே உன்னையும் இங்கே சாப்பிட கொண்டு வந்திருக்கின்றேன்,” என்றது.
അപ്പോൾ കൊക്ക് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഞണ്ടിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു: “നീയും കുളത്തിലെ നിന്റെ മറ്റ് സുഹൃത്തുക്കളും എന്തൊരു വിഡ്ഢികളാണ്? ഞാൻ കുളം വറ്റിക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന് കള്ളം പറഞ്ഞു. നിന്റെ മറ്റ് സുഹൃത്തുക്കളെപ്പോലെ നിന്നെയും ഇവിടെ ഭക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ കൊണ്ടുവന്നു.”
34
It was then that the crab noticed something. There were fish spines scattered around those rocks. Seeing this, the crab understood what was happening and was scared. Still, he did not lose his presence of mind. Immediately, the crab took all his strength and bit the crane on the neck.
அப்போதுதான் நண்டு எதையோ கவனித்தது. அந்தப்பாறைகளைச்சுற்றி மீன் முட்கள் சிதறிக்கிடந்தன. இதைப்பார்த்த நண்டு என்ன நடக்கிறது என்பதைப்புரிந்துகொண்டு பயந்தது. ஆனாலும், அது தன் மனநிலையை இழக்கவில்லை. உடனே, நண்டு தனது முழு பலத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு கொக்கின் கழுத்தில் கடித்தது.
അപ്പോഴാണ് ഞണ്ട് ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്. ആ പാറക്കെട്ടുകൾക്ക് ചുറ്റും മീൻ മുള്ളുകൾ ചിതറിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഇത് കണ്ടപ്പോൾ, ഞണ്ടിന് എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായി. എന്നിട്ടും, ഞണ്ടിന് മനസ്സിന്റെ ധൈര്യം നഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. ഉടനെ, ഞണ്ട് തന്റെ എല്ലാ ശക്തിയും എടുത്ത് കൊക്കിന്റെ കഴുത്തിൽ മുറുക്കി പിടിച്ചു.
35
Then he said to the crane: “You wicked crane, you have been deceiving us all this time, haven’t you? You must take me back to the pond as soon as possible and release me. If you don’t, I will bite your neck right now.”
பின்னர் அது கொக்குவிடம் கூறியது: “பொல்லாத கொக்கே, இவ்வளவு காலமாக நீ எங்களை ஏமாற்றி வந்திருக்கிறாய், இல்லையா? நீ என்னை விரைவில் குளத்திற்கு அழைத்துச்சென்று விடுவிக்க வேண்டும். இல்லையென்றால், நான் இப்போதே உன் கழுத்தை கடிப்பேன்.”
പിന്നെ അത് കൊക്കിനോട് പറഞ്ഞു: “ദുഷ്ട കൊക്കെ, ഇത്രയും കാലം നീ ഞങ്ങളെ വഞ്ചിക്കുകയായിരുന്നു അല്ലേ? നീ എന്നെ വേഗം കുളത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി സ്വതന്ത്രനാക്കണം. ഇല്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ നിന്റെ കഴുത്തിൽ കടിക്കും.”
36
Saying this, the crab held on to the crane’s neck without letting go. The crane, realising that if the crab did not let go, it would lose its life, had no other choice but to take the crab back to the pond and release it. So, the beak quickly returned to the pond with the crab. Only after reaching the pond safely did the crab let go of the crane’s neck.
இதைச்சொல்லிவிட்டு, நண்டு கொக்கின் கழுத்தை விடாமல் பிடித்துக்கொண்டது. நண்டு விடவில்லை என்றால், அது தன் உயிரை இழக்கும் என்பதை உணர்ந்த கொக்கு, நண்டை மீண்டும் குளத்திற்கு அழைத்துச்சென்று விடுவிப்பதைத்தவிர வேறு வழியில்லை என விரைவாக குளத்திற்குத்திரும்பியது. குளத்தை அடைந்த பிறகுதான் நண்டு கொக்கின் கழுத்தை விடுவித்தது.
ഇത്രയും പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, ഞണ്ട് കൊക്കിന്റെ കഴുത്തിൽ പിടി വിടാതെ പിടിച്ചു. ഞണ്ട് വിട്ടില്ലെങ്കിൽ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ കൊക്കിന്, ഞണ്ടിനെ തിരികെ കുളത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി തുറന്നുവിടുകയല്ലാതെ മറ്റ് മാർഗമില്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെ കൊക്ക് വേഗത്തിൽ ഞണ്ടുമായി കുളത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. സുരക്ഷിതമായി കുളത്തിലെത്തിയതിനുശേഷം മാത്രമേ ഞണ്ട് കൊക്കിന്റെ കഴുത്തിലെ പിടി വിട്ടത്.
37
Relieved that his life was back, the crane flew away as quickly as possible. The crab immediately explained the events that had happened to the fish and others in the pond. The fish were very disappointed when they realised the crane had deceived them with his trick.
தனக்கு உயிர் திரும்பியதால் நிம்மதியடைந்த கொக்கு, முடிந்தவரை விரைவாக பறந்து சென்றது. நண்டு உடனடியாக மீன்களுக்கும் குளத்தில் இருந்த பிற உயிரினங்களுக்கும் நடந்த நிகழ்வுகளை விளக்கியது. கொக்கு தனது தந்திரத்தால் தங்களை ஏமாற்றிவிட்டதை உணர்ந்த மீன்கள் மிகவும் ஏமாற்றமடைந்தன.
ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടിയതിൽ ആശ്വാസം തോന്നിയ കൊക്ക്, എത്രയും വേഗം പറന്നുപോയി. കുളത്തിലെ മത്സ്യങ്ങൾക്കും മറ്റ് ജീവികൾക്കും സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഞണ്ട് ഉടൻ വിശദീകരിച്ചു. കൊക്ക് തന്റെ തന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് തങ്ങളെ വഞ്ചിച്ചുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ മത്സ്യങ്ങൾ വളരെ നിരാശരായി.
38
The meaning of this story is that we should not trust anyone without investigating.
இந்தக்கதையின் அர்த்தம் என்னவென்றால், நாம் யாரையும் விசாரிக்காமல் நம்பிவிடக்கூடாது.
ഈ കഥയുടെ അർത്ഥം: അന്വേഷിക്കാതെ ആരെയും വിശ്വസിക്കരുത് എന്നാണ്.
